Call us Today 0800 555 5555

Hij keert zich direct om en loopt met me mee. Hij ging toch de andere kant op?

“You live here? Are you Dutch?”
“Yes I am.”
“You are so nice, no one over says ‘hi’ in the Netherlands. In America they do it all the time. But here… no one!”

 

Hij liep in tegengestelde richting langs me. Lichtgeel jasje met allerlei versiersels erop. Je weet wel, van die plaatjes die je op je kleding naait, studs, veiligheidsspelden met kettinkjes eraan. Gewoon creatief, anders. Ik hou er van. Ik keek hem aan en ik zei “Hallo, mooi jasje heb je aan.”

En nu hebben we een gesprek. Ik denk in eerste instantie: ik ben bijna bij mijn huis. Ik wil niet dat hij helemaal tot aan huis meeloopt, en dat ie dus weet waar ik woon. Maar ik besluit het van me af te zetten. Ik ga mee in het gesprek.

 

Ik had besloten vandaag dat ik er klaar mee ben. Binnen zitten. Hele dagen achter elkaar alleen jezelf om tegen te praten en je computer- telefoon- tv-scherm voor je neus.

Niks voor mij. Ik moet onder de mensen zijn, en ben dat nagenoeg elke dag. Behalve nu ik al vier dagen ziek ben. Niet doodziek dat ik in bed moet liggen, maar wel zo ziek dat ik niet kan werken.

Ik voelde dat ik het sociale miste. En dus besloot ik te gaan wandelen in de heerlijke herfst zon.

Ik realiseerde me hoe gelukkig ik ben. Echt gelukkig. En dat resulteert bij mij dan vaak in praatjes aanknopen.

Ik haal een kopje Chai Tea latte bij de nieuwe Starbucks in de stad. Ik knoop een gesprek aan met de barista en blijf staan kletsen.
Ik koop kleding bij de Jack en Jones en klets met de kassière over dat het op donderdag ochtend zo lekker rustig is in de stad.
Ik zeg “Hallo, mooi jasje heb je aan.”

 

Vriendelijkheid kost soms wel tijd. En dat hebben we (of nemen?) we zo weinig. Jammer eigenlijk.

Het zorgt er namelijk voor dat je vriendelijkheid terug krijgt. Wij zijn het niet zo gewend om ‘vreemden’ aan te spreken. De zin “Hi, how are you?” vliegt duizenden keren over straat in Amerika. Hier in Nederland niet.

Maar het zijn allemaal mensen zoals jij en ik. Ze vinden het leuk die lach op je gezicht. Ze vinden het leuk die kletspraatjes. Ze zijn sociale wezens.

Sociaal zijn kost over het algemeen wat meer tijd. Je bent namelijk bezig een band te smeden. Dat hoeft niet altijd een superdikke, stevige en eeuwige band te zijn. Je maakt een connectie. Al is het maar voor even. En dat vraagt oprechte interesse en vriendelijkheid.

 

Dat het dan uiteindelijk gaat over dat ik een christen moet zijn en dat hij me zijn nummer gaat geven omdat ik man en kinderen nodig heb gaat wat ver… Maar het maakt niet uit.

 

 

Ik ben Martine Sollie, de Fotograficus. Ik blogde eerder voornamelijk over Photoshop. Maar ik heb besloten tot een wat meer menselijker aanpak; anekdotes uit het dagelijks (en niet altijd zakelijke) leven. Waarom? Omdat de mensen het leven maken tot wat het is! Meestal gestoeld op mijn werk als fotograaf, fotobewerker en fotobiografie maker.

Een gedachte over “Neem je tijd voor vriendelijkheid?”

  1. Inderdaad maakt het niet uit. Nieuwsgierig zijn en aandacht geven creëert energie. Als we met zijn allen iedere dag een “vreemde” een compliment geven, gaat de wereld er een klein beetje beter op worden.
    Top website heb je overigens!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.