Call us Today 0800 555 5555

Als ik in het Huygenspark een het hardlopen ben hoor ik een vrouw schreeuwen. Ik kan haar niet zo goed verstaan, maar ik maak eruit op dat het gaat om iemand of iets wat bij haar moet komen. Een kind? Een hond?

Ik kijk rond maar zie zo snel niets. Als ik even verder ren zie ik inderdaad een hondje. Een klein teckeltje. Hij/zij kijkt richting de vrouw, die nog steeds vrij hard schreeuwt. Niet dat ie beweegt. Sterker nog, als ik voorbij het teckeltje ren zie ik nog net dat hij/zij zijn achterste op de bestrating laat zakken en er lekker bij gaat zitten.

Ik schiet in de lach.

 

Genietend van de vitamine D die door de warme zonnestralen in mijn lichaam komt ren ik verder. Dwars door de stad, zoals ik dat twee keer per week doe.

Op de het Lange Voorhout zie ik de mooie beelden die er ook dit jaar weer staan. Ook is er een soort antiek marktje waar ze hele leuke dingetjes verkopen. En de lucht van vers gebakken crêpes vult mijn neus.

Als ik de hoek van de straat bereik komt er een prachtige zwarte koets langs, getrokken door vier pikzwarte volbloed paarden (niet dat ik daar verstand van heb, maar zo zien ze eruit). Ik blijf ze nakijken met weer een glimlach op mijn gezicht.

 

Tijdens het rennen denk ik aan onze wereldreis. We zijn nu vier maanden terug. Wat gaat de tijd snel, wat was het gaaf, wat zijn we overladen met ervaringen én… wat heerlijk om weer aan het werk te zijn!

Deze week is een drukke week, ook al is het ‘vakantietijd’. Ik zal de week grofweg schetsen voor je:

 

000_3916bwm Maandag fotografeerde ik op de fantastische bruiloft van Allard en Elly, wat is ze mooi hé?

Dinsdag en woensdag had ik een aantal hele leuke, en toch beetje onverwachte, gesprekken met mensen uit mijn netwerk.

Woensdagavond mocht ik mijn Photoshop kennis doorgeven aan drie buurvrouwen.

Donderdag had ik opeens contact met interessante en enthousiaste mensen voor de Fotobiografie. ’s Middags lunchte ik met mijn beste vriend in de zon en ontving ik twee e-mails van tevreden klanten met een bedankje.

Vrijdag had ik mijn eigen BNI Hybrides club – altijd één van de hoogtepunten van mijn week – en om de week af te sluiten vrijdagmiddag een superleuke fotoshoot voor een yoga studio.

 

Je begrijpt dat ik nog heel veel dingen niet genoemd heb.

Wat geniet ik hiervan! En wat is het leven goed voor me.

Zeker met in mijn achterhoofd de verschrikkelijke vliegtuig crash van vorige week, besef ik dit maar al te meer.

Het is een leven om van te genieten, want we zijn weer met de neus op de feiten gedrukt: het kan maar zo voorbij zijn.

 

Focus op het positieve. Het zal je laten inzien hoeveel bijzonders en moois je hebt, krijgt en meemaakt én bent!

Mensen, gebeurtenissen, creaties, je eigen kunnen.

Vaar – net als het teckeltje – jouw eigen koers. Niet gebaseerd op angst, maar op passie en positiviteit. Hij/zij wilde gewoon nog iets langer van de zon genieten!

 

rubberduckieIk zie een rubberduckie in de wolken en ik hoor Ludovico Einaudi.

Ik blijf even stilstaan om een foto te nemen. Ik glimlach.

 

 

 

 

Ik ben Martine Sollie, de Fotograficus. Ik blogde eerder voornamelijk over Photoshop. Maar ik heb besloten tot een wat meer menselijker aanpak; anekdotes uit het dagelijks (en niet altijd zakelijke) leven. Waarom? Omdat de mensen het leven maken tot wat het is! Meestal gestoeld op mijn werk als fotograaf, fotobewerker en fotobiografie maker.

2 gedachten over “Het teckeltje in de zon”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.