6 fases die vertellen waarom ik doe wat ik doe

De Fotograficus, dat ben ik. Het is een naam die ik trots draag, en waar best heel wat aan vooraf gegaan is. In deze blog wil ik je daar wat meer over vertellen.

Veel mensen vragen mij op bijvoorbeeld netwerk evenementen: wat doe je? Veel interessanter vind ik de vraag: waarom doe je wat je doet? Wat is je drijfveer?

Mijn missie als fotograaf is om mensen hun eigen schoonheid te laten zien. Hoe mooi ze zijn! Hoe mooi jíj bent. En dat dat niet afhangt van de kleur van je haar, de grootte van je neus of de breedte van je heupen.

Voordat ik bij die missie terecht kwam heb ik grofweg een aantal dingen ‘gedaan’. Of misschien moet ik van sommige dingen zeggen dat ik ze doorlopen of doorstaan heb. Ik deel het heel grofweg op in: mijn jeugd, mijn studie, mijn baan bij de overheid, mijn depressie, mijn eigen bedrijf en mijn wereldreis. Klinkt als een heel leven hè, ook al ben ik nog (net) geen dertig… Maar ik zal je vertellen wat die delen van mijn leven (die elkaar soms overlapt hebben) mij geleerd hebben.

 

Mijn jeugd

Martine

Ik kom uit een vrij conservatief milieu. Ik ben in een heel beschermde omgeving opgegroeid. Daar leerde ik goede waarden en normen. Ik kreeg gelukkig heel veel liefde mee. Ik had (en heb) een heel fijn gezin met 5 broers en zussen en twee fantastische ouders! Daar ben ik erg dankbaar voor.

Maar deze tijd gaf mij ook wat lastige dingen mee. Zoals de kijk op de wereld. Alles wat buiten mijn leefwereld was en anders was, was eng of slecht. Er waren heel veel (ongeschreven) regels die mij benauwden.

En de kijk op jezelf. Er werd en wordt van mij gehouden. Maar voor jezelf kiezen en écht goed voor jezelf zorgen (en dan bedoel ik daarmee bijvoorbeeld je eigen weg gaan, je eigen grenzen aangeven en lief zijn voor jezelf), dat heb ik nooit zo geleerd. Genieten van mijn eigen vrouwelijkheid kwam pas veel later. Seksualiteit werd vrijwel niet over gesproken anders dan in een verbiedende vorm.

Ik bedoel hiermee niet aan te geven dat dit fout zou zijn of dat mensen dingen anders hadden moeten doen. Maar zo heb ik het beleefd en het vormt je. En dat neem je mee je leven in.

 

Mijn studie

Op mijn 17e begon ik aan de studie Tuin- en Landschapsinrichting. Ik wilde graag creatieve dingen doen, maken, creëren. Tijdens het derde jaar bleek voor mij al dat deze studie niet helemaal bij mij paste. Ik ben iemand die conceptueel denken en veel praten over onzinnige dingen niet zo goed kan. Ik ben een directe doener, ik wil – liefs in korte tijd – iets moois of leuks maken! Aangezien planten sowieso tijd nodig hebben om te groeien… nou ja, je voelt het punt wel. 🙂

Daarnaast was dit het eerste echte moment dat ik in de wijde wereld kwam, buiten de veilige leefwereld waarin ik was opgegroeid. Hier zag ik voor het eerst dat dingen ook anders kunnen.

Opgeven zit niet in mijn aard, dus ik maakte de studie af. Wat ik er vervolgens mee moest, geen idee. Gelukkig had ik ergens stage gelopen en kon ik daar blijven hangen.

 

Mijn baan bij de overheid

En zo kwam ik terecht bij Dienst Landelijk Gebied, een agentschap van het Ministerie van Landbouw. Dat was een tijd waarin ik me enorm ontwikkeld heb. Je eerste baan leert je heel erg veel. Omgaan met collega’s, overleggen, afstemmen, teamwork etc.

Ik ben nog steeds erg dankbaar voor die 5 jaar die ik daar gewerkt heb. De sfeer en de collega’s en het werk gaven mij de kans te groeien, te ontdekken en er vooral achter te komen wat ik niet wilde. Want duidelijk was dat ik geen passie heb voor dat vakgebied en dat ik niet op mijn plek zat. Maar ik kreeg alle tijd, ruimte en vertrouwen. Nog steeds heb ik met een aantal collega’s fijn contact.

Toen kabinet Rutte werd verkozen werden de eerste rigoureuze bezuinigingen doorgevoerd in de organisatie. Ik was de eerste die zei: “Ik wil wel ontslag nemen, in ruil voor wat hulp.” Dat is gebeurd en ik heb ontslag aangevraagd met een versnelde studie Grafisch ontwerp & DTP en Fotografie en verscheidene cursussen onder de arm.

Na precies vijf jaar was ik ambtenaar af, en stond ik ingeschreven als ondernemer. Dat was geen makkelijke keuze, om op te geven wat je kent om iets heel anders te gaan doen.

 

Mijn depressie

Voordat ik die keuze van ontslag nemen echt had durven maken was ik een depressie doorgegaan. De mensen die mij kennen weten dat ik vaak praat over voor en na mijn depressie. Het is een omslagpunt geweest. En de basis voor rigoureuze keuzes.

Terugkijkend op die periode die al met al toch zeker twee jaar heeft geduurd, ben ik heel blij dat dit zo vroeg in mijn leven is gebeurd. Dat klinkt gek, maar echt, ik ben blij dat ik depressief ben geweest! Het was niet leuk – sterker nog een verschrikkelijke tijd – maar het heeft ervoor gezorgd dat ik moest nadenken over wie ik ben, wat ik nodig heb en wat ik moet doen om niet depressief te zijn. Mijn lichaam heeft dat geforceerd, en daar ben ik heel blij mee.

Ik weet nog goed dat mensen tegen mij zeiden: “Hoe kun jij nou depressief zijn? Je hebt een huis, een man, een kat, een vaste baan, al je familie etc.” Ik wist het zelf ook niet. Ja dat had ik inderdaad allemaal…

Maar bottom line was: Het was niet hoe ik het zelf wilde. Ik deed, zei en dacht dingen omdat andere mensen dat verwachtten (of omdat ik dat dacht), en niet wat ik zélf wilde. Dat was zo ingebakken en vastgeroest dat die patronen doorbroken moesten worden.

Daar heb ik verschrikkelijk hard voor gewerkt, en doe ik soms nog steeds. Maar het resultaat is geweldig! Ik leef! Ik heb me nog nooit zo levend gevoeld. Ik geniet van wat ik doe, van de mensen om me heen, en ik kan mezelf zijn. Ik sta een heel stuk positiever in mijn leven, ik zorg voor mijzelf en ik ben lief voor mezelf. En weet je wat? De weg er naar toe is moeilijk en vol met lastige keuzes, maar ik raad dat iedereen aan!

 

Mijn eigen bedrijf

De Fotograficus

Maargoed, dat achter de rug en ik stond voor de uitdaging om mijn eigen bedrijf te starten. Ik wist niet eens wat ik wilde. Ja, iets met fotografie en grafisch werk. Maarja, wat dan? En hoe dan? Ik wist eigenlijk alleen wat ik niet wilde…

Een tijdje heb ik zo rondgelopen. Tot ik uiteindelijk in zee ging met een hele goede acquisitiecoach. Zakelijk gezien de beste keuze die ik had kunnen maken. Want ook al ben je zelfstandig ondernemer, dat wil niet zeggen dat je alles alleen kan en moet doen. Hulp vragen waar nodig had ik eerder in mijn leven geleerd, en deed ik nu weer.

Hij leerde mij wat, en hoe, en waarom. Hoewel het echte waarom nog niet zo duidelijk was als dat die nu is. Maar de naam De Fotograficus werd geboren. Mijn bedrijf groeide stukje bij beetje. Ik vind het zo ongelooflijk mooi hoe dat gaat. Het is nog steeds een proces, maar man wat geniet ik daarvan!

Portretfotografie (met een stukje grafische werk af en toe) geeft me zo veel voldoening. Omdat het mensen kan helpen net wat positiever naar zichzelf te kijken. Het laat mensen zien hoe mooi ze zijn! En dat past ook nog eens bij wie ik ben en mijn stijl van werken: met mensen, resultaat gericht, korte opdrachten, direct resultaat, afwisselend, vrij, en ga zo maar door…

 

Mijn wereldreis

En als laatste heb ik als belangrijke periode mijn wereldreis genoemd. Ik had twee jaar mijn eigen bedrijf, en toen besloten ik en mijn lieve man (die door zo goed als alle periodes bij me is geweest) om op wereldreis te gaan. Dat wilden we erg graag, al jaren. En uiteindelijk besloten we: als we het willen dan moeten we gewoon zorgen dat dat gaat lukken. En dat hebben we gedaan.

Wereldreis

Mijn man onbetaald verlof, mijn bedrijf ‘dicht’, huis verhuurd, heel veel gespaard, rugtas gekocht, dingen erin gestopt, en gegaan! We zijn over land van Nederland naar Indonesië gereisd. Wat een bijzondere tijd, mensen en belevenissen. Geweldig! (nieuwsgierig? Kijk op deze reiswebsite)

Tijdens zo’n reis leer je ook veel. Je wordt terug geworpen op de basis. Elke dag ben je bezig met vier basiszaken: Waar slapen we? Wat en waar gaan we eten? Waar krijgen we geld vandaan? Is het hier veilig? Dingen die in Nederland (zo goed als) vanzelfsprekend zijn. Hier maken we ons druk over hele andere dingen. Wat ook prima is. Maar je wordt wel weer even terug gezet bij de basis en dat geeft je dankbaarheid en andere inzichten.

Tijdens die reis is voor mij ook mijn missie veel duidelijker geworden en na deze reis is van daar uit ook de Fotobiografie ontstaan. Waarin de schoonheid van een mensenleven wordt vastgelegd.

 

Al met al ben ik onder andere door deze dingen gekomen tot waar ik ben en zijn mijn drijfveren in deze fases geboren. En dat is niet altijd een feest geweest. Maar mijn leven is nu wel een feest! (Ondanks dat auto’s kapot gaan, dat ik soms moet sporten en dat het soms niet gaat zoals je wilt….)

 

Ik realiseer me opeens dat dit een hele lange blog is. Maar hey, je bent er nog, dus prima!

Wil je met me delen wat jou heeft gemaakt tot wie je bent? Graag! Ik wens je voor nu een heerlijke dag en veel positiviteit!

 

Ik ben Martine Sollie, de Fotograficus. Ik blogde eerder voornamelijk over Photoshop. Maar ik heb besloten tot een wat meer menselijker aanpak; anekdotes uit het dagelijks (en niet altijd zakelijke) leven. Waarom? Omdat de mensen het leven maken tot wat het is! Meestal gestoeld op mijn werk als fotograaf, fotobewerker en fotobiografie maker.

Volg mijn blog

Meest recente berichten

Geef een reactie

Leave a Comment

Geef een reactie

Freek Vermolen

5 maart 2015

WOW